Mijn minnaar

Van IranActua Encyclopedie

Een gedicht van Forough Farrokhzad

Met dat naakte schaamteloze lichaam

Staat mijn minnaar

Net als de dood

Op zijn sterke benen

De rusteloze dwarse lijnen

Volgen zijn rebelse ledematen

Door zijn krachtige verbeelding

Het is alsof mijn minnaar

Bij de verloren rassen hoort

In de diepte van zijn ogen

Ligt een Tataar

In hinderlaag voor een rijder

In het frisse glanzen van zijn tanden

Zit een Berber

Door het warme bloed van een prooi verlokt

Mijn minnaar

Heeft net als de natuur

Een duidelijke onvermijdelijke betekenis

Met mijn nederlaag

Bevestigt hij

Het eerlijke recht van de sterkste

Hij is onstuimig vrij

Als een gezond instinct

In de diepte van een onbewoond eiland

Hij verwijdert het straatstof

Van zijn schoenen

Met de stukjes

Uit de tent van Madjnoen

Mijn minnaar

Is vanaf het begin van zijn bestaan

Onschuldig geweest

Als een god in de tempel van Nepal

Hij

Is een man uit vervlogen eeuwen

Een monument van zuivere schoonheid

Net als de geur van kindsheid

Wekt hij onschuldige herinneringen

In zijn omgeving op

Net als een vrolijke volkszang

Klinkt hij volmaakt wild en bloot

Hij houdt simpelweg van

Deeltjes van leven

Deeltjes van aarde

Het verdriet van de mens

Het zuivere verdriet

Hij houdt simpelweg

Van een steegje tussen de tuinen in een dorp

Van een boom

Van een ijsje

Van een waslijn

Mijn minnaar

Is een simpel mens

Een simpel mens die ik

Tussen de bosjes van mijn borsten verborgen heb

Net als het laatste teken van een wonderlijk geloof

In dit duistere wonderland